“Мы вытрачаем на ежу 4,5 гады свайго жыцця. Трэба на якасным узроўні іх правесці. Сумна жыць адно на драніках і баршчы. Трэба каштаваць новае і цікавае”, – кажа Сяргей, шэф-повар рэстарана “Веранда”. Менавіта гэтае новае і цікавае яны прапануюць у рэстаране паназіяцкай кухні “Лі”.
– Мы вельмі любім эксперыменты, – расказвае кіруючы “Верандай” Цімафей. – І шчыра лічым, што гродзенцам час ламаць свае кансерватыўныя звычкі і каштаваць нешта новае. Менавіта для гэтага мы і адчыніліся. Праўда, не вельмі надоўга. Гэта першапачаткова часовы pop-up-праект. Мы плануем папрацаваць два месяцы, пражыўшы кароткае, але яркае жыццё.
Пасля закрыцця можа быць кейтарынг
“Лі” – гэта часовы праект кафэ “Веранда”. Ён адчыніўся 26 сакавіка ў тым жа месцы і зачыніцца 1 чэрвеня. Рop-up – гэта рэстаран, які можа адчыніцца дзе заўгодна, папрацаваць і зачыніцца. У кафэ “Веранда” былі магчымасці і плошчы, каб гэта зрабіць хутка. Калі б “Лі” паўставаў на непадрыхтаванай пляцоўцы, былі б зусім іншыя затраты і намаганні. Пасля закрыцця “Лі” зможа працаваць як кейтарынгавы праект, то бок выяздная кухня на карпаратывах і гарадскіх мерпрыемствах.
Bruce Lee is watching you
– Улічваючы, што праект часовы, мы спрабавалі невялікімі намаганнямі дадаць яркіх акцэнтаў у існуючы інтэр’ер, надаць яму свежасць. Каб затым за адзін дзень вярнуць “Веранду” на месца. У нас гэта атрымалася, – кажа Цімафей.
“Лі” разлічыны на 50 месцаў. Па выходных дыджэй будзе граць азіяцкі лаўндж і хаўс. У праекта “Лі” такая назва, бо стваральнікам падабаецца знакаміты майстар усходніх адзінаборстваў Брус Лі. “І ён вельмі любіў лапшу з ялавічынай”, – дадае Цімафей. У памяшканні з дзясятак выяваў з майстрам, а на плазмах ідуць фільмы з яго ўдзелам.
Сярэдні чэк у “Лі” – 20 рублёў на чалавека. За гэтыя грошы можна з’есці лапшу, рыс ці сушы і выпіць крафтавага піва, сідра ці добрай гарбаты. Звычайна замова на дваіх гатуецца 7-10 хвілін.
70 тысяч адценняў вострага
У рэстаране прадстаўлена японская, кітайская, в’етнамская, тайская і індыйская кухні. У меню 31 пазіцыя, з іх 7 веганскіх. Ёсць пазіцыі для лактавегетарыянцаў і рыбаедаў. Ёсць у меню і азіяцкія дэсерты – рыс на какосавым малацэ са свежым манга і мусавае пірожнае з бананавай начынкай з сокам лайма. Рыс ужо стаў хітом продажаў.
– Мы стараліся захаваць аўтэнтычны смак традыцыйных страваў. Напрыклад, індыйскі чырвоны кары. Ці іконы тайскай кухні – суп том-ям і лапша пад тай, – кажа Цімафей. – А ў пад тай з ялавічынай мы кладзем іншую лапшу, іншыя спецыі і яйка. Гэта наша аўтарскае бачанне і гэта таксама вельмі смачна. Але разам з тым, мы не адыходзім ад традыцый азіяцкай кухні.
Паводле шэф-повара, азіяцкая кухня простая і не такая вытанчаная, як, напрыклад, французская. Наведвальнікаў заўсёды папярэджваюць, калі страва будзе вельмі вострай. Толькі перцаў і іх сумесяў у прыгатаванні выкарыстоўваюць каля дзясятка. Самую вострую прыправу Сяргей не раіць каштаваць. Калі ў перцы чылі паводле шкалы вастраты 300 адзінак, то ў ёй 70-80 тысяч (!) адзінак.
Цімафей кажа, што ім хочацца змяніць думку, што азіяцкая кухня – гэта сабакі, цвыркуны і прусакі. Але, калі знойдуцца аматары, то можна паспрабаваць і гэта. А пакуль што пачаць з традыцыйнага. У “Лі” выкарыстоўваюць інгрыдыенты, якія завозяць пастаўшчыкі з усходніх краін. Кухары працуюць мясцовыя, але “ставілі” кухню японец і повар, які доўгі час стажыраваўся ў Тайландзе. У “Лі” працуе адкрытая кухня, таму можна назіраць за тым, як гатуецца ваша замова.
Не сушы адзінымі
Азіяцкая кухня – гэта спецыі, кісла-салодкія, востра-кіслыя спалучэнні, метады прыгатавання і спецыяльны посуд. Напрыклад, у кафэ з’явіліся вокі – патэльні з выгнутым дном. На іх гатуюць на метадже “сцір фрай” – хуткая абжарка. Прадукт захоўвае сваю структуру, вітаміны і смакавыя якасці.
– Мы не рабілі аўтэнтычную кухню. Мы зрабілі яе максімальна прыбліжанай да традыцый, але і максімальна еўрапеізаванай. У Тайландзе ўсё нашмат больш рэзкае, вострае, перчанае, насычанае смакамі. Такая ежа наўрад ці знайшла б тут свайго аматара, – кажа Сяргей, шэф-повар установы. – Азіяцкая кухня разлічана на аматараў вострага, мясаедаў, рыбаедаў, аматараў здаровай ежы, багатай смакамі.
Сяргей кажа, што ў іх часта пытаюць, чаму так мала ролаў прадстаўлена ў меню. Адказ – бо яны хацелі азнаёміць з усёй паназіяцкай кухняй і зламаць кансерватыўныя густы гродзенцаў. І пакуль у продажах лідзіруюць менавіта стравы паназіяцкай кухні, а не ўжо прывычныя ролы і сушы. Значыць, усё атрымліваецца.
